Moja koleżanka będąc nastolatką miała ciekawy styl ubierania. Otóż była tak zwanym “Gotem”. Lubiła ubierać się na czarno, nosić długie czarne płaszcze, ciemne okulary, słuchać mrocznej muzyki, posiadać czarny, mocny makijaż. Po paru latach jej “przeszło”, ale nadal słuchała tej samej muzyki. Jej ulubionym zespołem jest Paradise Lost został on założony poprzez Nicka Holmesa, Grega Mackintosha, Stevena Edmondsona, Aarona Aedy , a ponadto Matta Archera. Nazwa grupy jest inspirowana poematem Johna Miltona “Raj utracony”. Grupa grała muzykę wolną, ciężką do mrocznych, “gotyckich” tekstów. Za przełomową płytę uznano album Gothic. Został on uznany za kanon gatunku, który nazwano gothic metal. Stopniowo zaczęli rezygnować z charakterystycznych dla nich wokali (męski growl połączony z żeńskim wokalem), równocześnie muzycznie zmierzając w kierunku bardziej klasycznych odmian metalu, niż samego death metalu. Po takiej metamorfozie zespołu kolejne płyty zostały porównywane do dokonań Depeche Mode. Ironią jest to, że Paradise Lost jest nieomalże nieznany w prywatnej ojczyźnie, niemniej jednak w Europie jest bardzo popularny od wielu lat, gdzie jest postrzegany jako gwiazda pierwszej wielkości.