Allium cepa L, czyli cebula zwyczajna z rodziny botanicznej amarylkowatych, niekiedy zwanych liliowatymi, znana była i uprawiana już w starożytności w Azji, a stamtąd przybyła następnie do Europy. W Polsce cebulę uprawia się w paru gatunkach, głównie jest to cebula dako, wolska, sochaczewska, żytawska, rawska oraz holenderska czerwona i biała – uznawana za bardzo wytrzymała, uprawiana do przechowania na zimę. Cebula wymaga gleb bardzo żyznych, o dużej zawartości próchnicy. Dlatego najlepszymi miejscami do upraw są okolice Warszawy, Łodzi, Poznania, Lublina i Wrocławia, gdzie napotyka się na istne cebulowe zagłębia.

W 100 gramach cebuli nieoczyszczonej, która trafia na rynek, znajduje się 1,2 g białka roślinnego, 0,4 g tłuszczu, 6,1 g węglowodanów ogółem – w sumie 33 kcal. Organizm wzbogaci się po zjedzeniu 100 gramów o 22 mg wapnia, potrzebnego naszym zębom i kościom, 12 mg fosforu, 1,1 mg żelaza, 6,9 mg magnezu i związki siarki o właściwościach bakteriobójczych. Olejek eteryczny, cebula, dający temu warzywu charakterystyczny zapach i smak, to dwusiarczek allilopropylowy.

Znajduje się w cebuli dużo witaminy A, przeciwdziałającej tzw. kurzej ślepocie, a wpływającej na wzrost i wygląd skóry, ponadto witamina B1, używana w chorobach układu nerwowego, B2 czyli ryboflawina, działająca leczniczo na stany zapalne kącików ust, inaczej ,zajady”, witamina PP regulująca poziom cholesterolu we krwi i rozszerzająca naczynia krwionośne, a również witamina C zapobiegająca szkorbutowi.

W medycynie ludowej bulwę cebuli stosowano od stuleci na owrzodzenia i trudno gojące się rany.