ADHD (Attention deficit hyperactivity disorder) to zespół niedoboru uwagi związany z nadpobudliwością. Choroba pojawia się u 4-8% dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym, przeważnie u chłopców. Jest to najczęściej pojawiające się zakłócenie umysłowe w czasie dzieciństwa. ADHD przejawia się nadaktywnością, brakiem koncentracji, niespokojem, ciągłym ruchem, gwałtownym postępowaniem. Osoby chore na to schorzenie nagminnie mają problemy w szkole, gdyż nie mogą skupić się przez dłuższą chwilę. Poprzez własną hiperaktywność powodują trudności wychowawcze. W razie nie wykrycia i braku leczenia, ADHD poważnie komplikuje życie, edukację, a później karierę zawodową. Na podstawie badań zespołu nadpobudliwości i zaburzeń uwagi, stwierdzono, że u pacjentów występują zasadnicze zmiany w ośrodkowym systemie nerwowym, takie jak na przykład mniejszy móżdżek czy płaty skroniowe. Fakt ten wpływa ujemnie na ich iloraz inteligencji. Udowodniono dodatkowo, że mózg dziecka z ADHD podlega mniejszemu metabolizmowi niż mózg zdrowego rówieśnika. Głównym elementem wywołującym symptomy ADHD i nadmierną produkcję dopaminy w mózgu jest ubytek neurologiczny – niemożność blokowania reakcji. Chora pociecha nie zdoła kontrolować swojego postępowania, pomimo że wie, jak postępować w konkretnej sytuacji. Nie poddaje się regułom i nie zastanawia nad efektem własnych działań.
Typowym przykładem tego jest nieumyślne demolowanie przedmiotów, przeszkadzanie innym lub gwałtowne wtargnięcie na jezdnię. Niekontrolowane wybuchy agresji nagminnie doprowadzają do trudności w szkole czy też w relacjach z równolatkami, rodzicami. Większa część chorych poddawana jest leczeniu u psychologa. Polega ono na wyeliminowaniu negatywnych i umacnianiu dobrych skłonności. W cięższych przypadkach wykorzystuje się preparaty z rodzaju psychostymulantów. W trakcie leczenia pacjent powinien być pod stałą, wielokierunkową opieką terapeuty.