Angina jest ostrą infekcją górnych dróg oddechowych, wywołaną w większości wypadków przez wirusy bądź bakterie – zwykle paciorkowce lub gronkowce, bądź też bakterie beztlenowe. Ból gardła i wzrost temperatury ciała, którym towarzyszyć mogą drgawki, ból głowy, ogólne osłabienie, to pierwsze objawy choroby. W jamie gardła widoczne są wówczas przekrwienie i zaczerwienienie błony śluzowej ze umieszczonymi na jej powierzchni pojedynczymi pęcherzykami czasami z wysiękiem włóknikowym na migdałkach. Na bazie charakterystycznych symptomów: przede wszystkim niezwykle silnego bólu gardła, trudności z przełykaniem, obrzęku szyi związanego z powiększeniem węzłów chłonnych, a także typowej dla anginy wysokiej temperatury (ponad 39 stopni C), wolno podejrzewać u chorego anginy. Rozstrzygające rozpoznanie dają oględziny gardła: migdały podniebienne są najczęściej powiększone, i w zależności od czynnika, który spowodował tę konkretną anginę, może to być zaledwie obrzęk i zaczerwienienie migdałków (przy infekcji wirusowej), a mogą być też tam naloty o różnym wyglądzie np. białe albo zielonożółte zlewne, obustronne, rzadziej brudnoszare – umiejscowione wyłącznie na jednym migdałku. Czasem mogą być także naloty, pod którymi znajduje się owrzodzenie.
Jeżeli angina rozwija się na podłożu bakteryjnym, to przez co najmniej 7-10 dni chory powinien zażywać zapisany antybiotyk. Kuracja anginy wirusowej ma charakter objawowy, choć w niektórych przypadkach potwierdzonej etiologii wirusowej lekarz może zalecić lek przeciwwirusowy (np. acyklowir). Niezależnie od antybiotyku i witamin podaje się choremu środki odkażające błonę śluzową gardła, np. płukanki lub tabletki ziołowe (szałwia, tymianek, podbiał). Na obolałej szyi zaleca się przyłożyć ciepłe i suche okłady. Jako że chory gorączkuje i poci się, należy podawać mu dużo letnich płynów do picia i leki obniżające gorączkę, albowiem przedłużająca się wysoka temperatura osłabia organizm.